Arkadaşlıklarımız ne güzeldi biz küçükken. Çok geriye gitmemize gerek yok 4-5 sene öncesi bile çok değerliydi. Birbirimize ne kadar yakındık kocaman bir grup olarak. Şimdi herkes başka bir tarafta, birbirinden habersiz. Birimizin mutlu anında diğerimiz yanında değil, birileri mutsuzken diğerlerinin haberi bile yok. Birbirimize destek olduğumuz hep beraber eğlenip hep beraber somurttuğumuz günler eskide kalmış artık. Bazı olayları internetten öğrenir olduk. Sıradan şeyler değil bunlar, kimi hayatını kurmuş, kimi yurtdışına yerleşmiş, kimi şehir değiştirmiş, kimi hayatından hiç almadığı kadar zevk alıyor, kimi bunalımda, kimi pişman, kimi geç kalmışım hayat buymuş diyor. Çok garip. Gerçekten çok garip. Büyüdükçe korkuyorum büyümekten. Etrafımdaki çember daha da daralıyor herhalde. Elden gelir bir şey yok sanrım.