Şimdiki Zaman

Kelimeler parmak darbelerime olşuyor şuan, ne yazdığıma bakmak için kafamı kaldırdığımda gördüğüm tablo beni aslında çok heycanlandırmıyor, daha güzel kelimler bulabilecekken sadece şimdiki zamanı yazıyor olmam çaresizlik mi yoksa birikenlerin yerlerinde mutlu olma belirtisi mi farkedemiyorum. İstiyorum ki elimde kalem aksın gitsin sonra da okumak istediğim en güzel yazı olsun, ama yok. Sadece yatmış kağıdın üstüne durmakta kendisi, ben de bu klavyeye darbeler indiriyorum işte. Bu saçma yazıya son vermek üzere parmaklarım yavaştan "nokta"ya doğru ilerliyor. Vee işte onu buldu sanırım.