Martı

Deniz kenarındaydı, içine çektiği nefes, az önce üzerinden geçen martının kanatlarıyla ittirdiği o tertemiz havanın taneciklerini, önce burnuyla sonra vücudunun tamamıyla buluşturdu. Artık zihnine giden kan onu az da olsa düşünmeye zorluyordu. Temizlik beraberinde getirdiği ferahlık ve umutla akıyordu damarlarında. Kaldırdı kafasını, baktı sanki sonsuza kanat çırpan martıya bir kez daha. Gözünden düşen tek damla yaş iyiki tuzlu ki hemen karıştı denize, yabancılık çekmeyeceğini bildiği için saldı geri kalanını da. Sonra deniz kabardı ve onu da aldı içine. Sonrası malum, bilinmez...