Keşke !

saat gecenin iki buçuğu ve ben eve yeni geldim. geçen gün de 4 te gelmiştim sabaha karşı, ondan önce de yine o civarlarda... artık daha net anlayabiliorum ki buz benim hayatımda baya bi yere sahip. zamanımı orda geçirmek, sopanın puck a dokunduğunda çıkardığı sesi duymak, anlaşabildiğin insanlarla ortak eğlencende birlikte olmak... mutluluk benim için bu olmaya başladı artık. ne hayalini kurduğum küçük kasabamdaki göl manzaralı masamda bişiler karalarken ya da pazılmı yaparken elimde kahve bakınmak etrafa, ne de modern dersinde Dick ve Jane in doğum günü sayılarını hesaplarken-biri ışık hızının bilmem kaçta biriyle bi yıldıza gidiyoken hem de, mutluluk standartlarıma yetmeye başladı. mutluluğu, düzeni, sakinliği, dinginliği uzaklarda hayal etmek yerine evimden üç dakka uzakta olan buz da yaşamak keyiflendiriyo beni. bugün kendime itiraf ettim bunu 1 buçuk civarlarında buzdan çıkarken.. ben buzu çok seviyorum ve pateni çıkarmak bile istemiyorum ayağımdan biliyorum bunu milyonlarca kez söyledim aslında ama bu başka... naaparsın.. okulun bitmesi, güzel bi iş bulunması, öncesinde master'ı doktorası derken buz eriyip gitcek.. ama ben bu aralar düşünüyorum da bunlar beni tatmin etmiycek ve kendi kendimde ezilen, yazık bi insan olarak devam etcem hayatıma.. bol "keşke"li cümleler kullanarak..