15

Bu iki gündür ağlamaktan artık kendimi kaybetcem diye korkuyorum. Dışarda dolanırken bile aklıma geliyor bir şeyler gözlerim dolyor sonra soğuktandır diyip geçiştiriyorum, tutuyorum kendimi. Göz yaşları bilindiği üzere ıslak ve hafif tuzlu olur ama ben tadını ya da ıslaklık hissini alamıyorum çoğu zaman çünkü akmıyolar dışarı doğru. Biliyorum ağlıyorum ama. Düğüm düğüm oldu boğazım yine. Yine diyorum çünkü bi kaç ay önce de aynı olaylar oluyordu aynı yerlerde. sürekli bi çatışma, sürekli bi korku. Aslında gururluyum da, başım da dik, güvenim de sonsuz-belki de kısmen içinde olduğumdan dolayıdır. Fakat artık istemiyorum hergün 3-5 şehit haberi duymak. Çocukluğumdan beri ülkenin hemen hemen her bi köşesini görmüş olmamdan, oralarda ne şartlarda bişeyleri başarmak için, diğer taraftakilerin rahat uyumasını sağlamak için didinen binleri görmüş olmamdan sonra böyle olaylar benim içimi daha da acıtıyo, daha da sinirlenip dişlerimi sıka sıka gözyaşlarımın akmamasına gayret görtermeme neden oluyo... kendimi sıkıyorum aciz görünmemek daha dik durmak adına..

Başka konu yokmuş, ülke dertlerinin hepsi bitmiş gibi bi de saçma salak bissürü gündem çıkartıp bu olayların arasında ülke alehine bissürü karar verebiliyolar ya... artık onaylanmış da türban. çok önemliydi ya.. o kapalı kız giremezse bi ay daha ya da bi sene daha birüsrü günaha gircekti maazallah di mi. ama askerlerimiz orda canlarını versinler ölenle ölünmez nası olsa di mi.. yeter artık ya.. al başını git diyo şeytan hatta onu da alma zaten işe yaramıyo... ne de olsa yakında bana da diycek birisi ananıda al git diye..