rahatlık...

ya konuşmak gibisi yok harbiden.. konuştum annemlerle, geç kalmış bir konuşma ama olsun içim rahat artrık en azından.. yanlış anlaşılmalar, her zaman kırılmalar.. dedim bir son vermek lazım ama yapamıyordum uzun zamandır bu sabah oldu.. ne düşündüklerini ben yokken ne konuştuklarını yorumlarını fikirlerini önerilerini dinledim bir önce en baştan.. sonra sıra bende dedim başladım konuşmaya susturabilene aşkolsun bu kadar dolu olduğumu aslında ben de bilmiyormuşum meğer...:D anlattım da anlattım; dedim ben nasılsam çevremedekilerde öyle ben ne yapıyorsam onlarda onu yapıyor, aksi olamaz zaten. ben benden farklı bir yerde ben olamam, olmam hatta olmamalıyım da. gece bir arkadaşta kalcaksam ( emre hariç) kırk tilki dolaşmasın aklınızda nedir, ne yapıyordur... olmasın böyle sorular boştan yere, hem kendi aklınızı meşgul etmeyin hem benim..sonra ne yaptığımı düşünüyorsunuz dışardayken ben? sabahlara kadar içip sarhoş olduğumu mu, birileriyle beraber olduğumu mu ya da uyuşturucu falan mı kullandığımı düşünüyosunz.. hayır!!! neden bu kadar baskı ya da herneyse.. koruma güdüsümü ne biliim bir şeyler bir şeyler... bana koymaya başladı arkadaşlarımın hepsi bir yerdeyken kendimde olan eve gitme zorunluluğu baskısı.. aslında onlardan böyle bir baskı yok üstümde ama sanki onları kırıyormuş ya da meraklandırıyormuş gibi hissetmek istemiyorum aslında yine onlardan çok kendimi düşündüğümden gidiyorum eve her şeyi bırakıp. sonuçta onlar bir şey dese yine ben büyütüp kafamda kurcalayacağım ve sonuçta yine olan bana olcak.. e böyle olunca arkadaşlardan gelen baskı da büyüyünce (konuşmalısın!!!) oldu.. güsel oldu ama ben hep farklı şeyler düşünmüşüm onlarda farklı ifade etmiş kendilerini.. tatlıya bağlandı sonuçta:D kafamda bir şey yok artık ee ne kalıyor geri finaller.. oo geç kaldım bile calculus beni bekler:D