demiştim soğuk diye, orda 2 saat oturulmaz kalın giyinin diye.. hatta gelmeyin hastasınız, demiştim.. ama yakınlık derecesi büyük olduğundan geldiler ne kadar sevindirdiklerinden belki haberleri yok belki de sadece öylesine çağırdığım bana hiç bir katkısı olmayacak gibi düşünülmüştür. ne biliyim sevdiklerimle sevdiğim olayları ortamları paylaşmak bana daha bir mutluluk ve o ortamdan, olaylardan daha fazla keyif almamı sağlıyor.. gözlerimde bir ton yaşla ama dökülmelerine izin vermeyerek yazsam da yazacağım bitireceğim.. içimdekileri dökmezsem daha kötü olcağımı biliyorm en azından ama ne olacağına dair bir fikrim yok... kaç yüz bin kere dedim bilmiyorum ama bu okula gelirken dostum olmayacak heralde hiç demiştim ama oldu işte onlar ayrıydı diğerleriden, ki hala öyleler.. belkide ondan bu kadar koyuyor bazı küçük olaylar... aslına hiç kafaya takılmaması gereken küçük şeyler bunar ama ne biliyim nasıl bir düşünce yapısı var bende çözebilmiş değilim. aslında hak vermeliyim çünkü soğuk bir yer ve hastalar.. ama hasta ve üşümüş olmaları mesaj atmalarına ya da giderken orda olanlardan birilerine söylemelerine engel değil diye düşünüyorum dünden beri ama hangisi doğru onu bulamıyorum. çok mu büyütüyorm onu da.. zaten salak bir moralsizlikle başladı maç nedenini bilmediğim bir şekilde.. öyle devam ediyordu hatalar üstüste sonra tiribünlere gözüm kaydı bir ara ama aradıklarımı bulamadım ya da bir kısmını.. sonra sürekli bakmaya ve aramaya başladm hatta oyun sırasında bench den daha iyi bakarım diye oyunu bıraktım ama sonuç aynıdı, yoklar..!! maç bitti hemen sordum "neredeler?" , kimse bilmiyor... telefonda mesajlar bekleyerek telefonumu aradım kimde diye sonra yine hüsran.. aslında telefonumu bıraktığım kişi de gitmiş ve başka birine emanet etmişti ama onun gitmesi değil onların gitmesi koydu.. neden acaba, ha neden? cevap ver okurken hadi...
her şey bitti giyindik çıktık oradan sona bir yere gittik ve ben mal bir papağan gibi tekrar tekrar aklımdakileri sesli düşünürken.. bir ses onlar bıraktı gitti de sen de maçı bırakmadın mı, orada mıydı aklın dedi.. değildi işte en başında nedensiz orda değildi ama sonra onlarla birlikte gitti sanırım, bilmiyorm.. çözülsün biran önce başka bir şey istemiyorm final dönemi ve aklımda bir şeylerin soru işareti olarak kalmaması lazım.. sözlerimi hayallerimi yerine getirmem lazım we çalışmam.. öyle işte...
7 yorum:
artık kesinlikle eminim :) ben benim gibi olan insanları seviyorum ve bi şekilde bu insanlar benim .ekim alanıma giriyo, sen güneş, paranoyak ve hassas başka dostlarım... canım benim ne çok üzülmüşsün. olayı anladığım kadarıyla (birileri maçını izlemeye geldi ve haber vermeden basıp gitti sanırım di mi) haklısın..yani en azından dediğin gibi bi mesaj atıp "ya üşüdük kusura bakma" ya da "acil bi iş çıktı kızma nolur" falan diyebilirlermiş. Sanırım biz fazla düşünceliyiz ve herkesten de aynı şeyi bekliyoruz..inan bana canım, okul bitince de farklı olmuyor, işe girince de, yaş ilerleyince de...kendimden de biliyorum, hala kırılıp dökülen anneme falan bakınca da anlıyorum...sanıyorum alışmak değil de, kanıksamak devreye giriyor bir süre sonra. Önceleri oturup ağlar, gecenin içine ederken, sonra "anaaa yine yedik lan kazığı" diyip gecenin içine öyle etmeye başlıyorsun :) Yazık o koca, güzel gözlerine...kızdım seni üzenlere.
ilk kez yapıcam bunu.hep tuttum kendimi her seferinde korktum eleştirirmekten beğenilmemekten,olumsuz yorumlardan.
Asıl korktuuğumda beğenilmemek değil aslında etrafımdakileri hayal kırıklığına uğratmaktı(ki gene de başarmışım ).ya benim bir davranışımdan
dolayı benden soğurlarsa ya anlam veremezlerse.o yzdn cok istememe rağmen bir blog da ben yaratmadım.eski usül devam ettim
hepsine...bir kalem ve bir kağıttan ideali yoktu benim için..şimdi ne yaparım bilmem yazdıklarımı aktarır mıyım onlar benim kutumda
benle kaybolup gider mi bilmem ama şu var :dayanamadım...paramparça oldum..göz yaşlarımı tutamadım...bağlantı yine kesilince
tekmeledim sağı solu ulaşmam lzm kendimi anlatmam lzm özür dilemem lzm .üye olmalıyım ki o yazıyı okuyan olarak kendimi savunma
amacı güdmeden kazanmalıyım kaybettiklerimi senin isteğine uyarak sana burada cevap vererek....ben ne yapmışım..ben hayatımın
son 6 ayının belki de en büyük hatasını yaptım da farkında değilim.Bi de bugün koşup seni öpmedim mi ,o çocuksu bi heyecanla sığındığım ,
adeta keni ewimin bahçesindeymiş gibi hopladığım zıpladığım konustuğum ,ağladığım 2 yürekten birini darmadağan etmişim.Nası öpebildin
beni madem bu kadar yaralandıysan.ben bunları yazarken nefesim kesilirken ,kendime kızarken ,sen nası dayandın bana..Ne kadar güçlüymüssün
ne kadar büyükmüssün ne kadar üstünmüssün benden ..ben kaçarken herkesten ,sen kaçmadan sorunları halledebilmissin..
...Bilmiyorum işte dedim ya insanları anlamıyorum diye anlayamamışım seni..işaretleri görememişim..Senin yanına indiğimde soyunma odasına
o kadar mutluydum ki,senin güldüğünü bilmek ,senin yanında olduğum sana hissettirebilmek,ewden çıkarken kendim maçtaymışcasına arayıp
anneme haber wermem ''işallah yine yenerler ,burak geçen sefer ki gibi oynar yine anne !!demem herşeyi doğru yaptığım
izlenimini uyandırmıstı oysa..Belki de o noktadan sonra takip edemedim seni ,anlayamadım.Ne zaman anladım bilmiyorum ,umarım anlamışmdır umarım
hiç anlamadığımı düşünmemissindir.Şu bitsin arıyacağım ve söyleyeceğim sana abi bi oku istersen die..sesimden kaygılancan biliyorum
kendini de kötü hissetcen ama yapma bunu..Haklı olan sensin ,hatalı olan ben hatasını bilmeyense yine ben..
heyecanlıyım..dedim ya sende hep eski halimi görüyorum diye..Eski beni kazanmak istiyorum.belki büyütüyorum ama
şu anda kaybettiğim burak'ı kazanmak istiyorum.ne yazdığı farkında değilim ama emin olduğum bazı şeyler var:Farkındaysan kendimi herşeyden cektim
aslında olmak istemediğim bir yerde olmak istemediğim bir zamandayım.Çünkü çok insanı kaybettim çoğu defa yok olmaya yüz tutan ben oldum.
çizginin ucundan döndüm ve bu sefer değer(ler)i sahip olduklarımı kaybetmek istemiyorum.Yaşadığım üzüntüyü yaşatmak istemiyorum.bunlardan ne kadar
anlam cıkarırsın bilmem suan da cok üzgünüm tek diyebilceğim bu.Birşeylerden vazgeçip kendimce çözmeye calışırken ucu sana da dokundu(muş).
Özür Dilerim defalarca özür dilerim sürekli senle birşeyler yapmaya senle vakit geçirmeye çalışırken orada olmayışımdan ,yokluğumdan,giderken
(ki gitmemeliydim evet gitmemeliydim) insanlara ben gidiyorum söylersiniz demektense yanına inmediğimden,o odaya girmeye cekindiğimden dolayı
özür dilerim.Hiçbir bahanem yok sadece.artık çekinmiycem sen bensin ,ben sen.bu beraberlikte ikimizden başka kimseyi düşünmiycem.Belki o zmn daha
az hata yaparım.Bu arada defalarca aradım ebayden baktığım stick yerine odamda hediyen hala duruo ama cercelettirmedim.o nu da vercem ..eminim o da
içinde cok büyük bir yara yapmıstır ama gercekten sana yeterli olabileceğine kendimi inandırdığım ,anlamlı yada asla kaybolmıyacak bi spriz yaratmak
cok zor hala da içime sinmedi ama daha fazla beklemiycem.Ya işte öyle abi..Yarın yumuşamış bir kalp,bana kırgın olmayan bir ses tonu ve
hala eskisi gibi eğlenebilen BuraK'a sarılmak defalarca özür dilemek bir şekilde kendimi affettirebilmek dileğiyle :((
ewt alışmak zor heralde.. 7 sinde nyse 70 inde de o derler ya ööle bişi bu sanırsam.. naapalım bööle olmuş duygular bööle şekillenmiş.. ama şu bi gerçekki cidden sewiorm sizi ben yaahu..:D [ biliorm bu "ama" biraz saçma oldu..:)) ne biliim baalanmaddı bi türlü:D ]
"Sizi seviyorum"un içinde ben de var mıyım?! hihihihihihhi hemen havaya girmek istemiyorum o açıdan yani...:))
Bu arada "alchemy"yi de tanımıyorum ama kendisini - haddim olmadan - tez elden bir blog açmaya davet ediyorum, zira keyifliydi yorumunu okumak :))
yazmak ve kendimi ifade etmek hep zor olmustu bana bu iki zorlugu biaraya senden ozur dilemek icin getiriyorum....oraya gelmeye beni kardeslerin yerine geitrmesi gereken gorevler zorladi.bize ilkbasta ewini daha sonra kendini ailenin deisilmez sewgisini actin ama arada birbirimizi anlayamayislariimiz okadar uzuoki bunu kimseye dile getiremiyorum cunku bu dile gelis sizden baskasina senden baskaisna olmamali kimi senin yerine koyabilrm sizin yerinize koyabilirim weya koymayi dusunebilirim aramizda kirikliklarin oldugunu bilmemize ragmen ilk adimin kimden gelecegini beklemeden telefona sarilip biseylere son werislerimiz belkide bizi baskaliarindan ayiran... ayni mekanlarda bulunup dertlesememek bizi geren gunluk olaylara takilip kaybolmak aslinda bizleri kiran fakat bunlarin hicbiri bizi cok fazla engellemeyecek bunu da cok ii biliorum cunku aramizdaki olaylarda gururumuzu one hic surmedik hic bi zaman hakliyim deyip cekilmedik bi kenera simdi de haksizdim diyorum ve ozur diliyorum... ve alchemy'e olan yorumunu okdar guzel baglamissin ki aslinda sewiyorum sizi diyerek birakmamissin baska solenebilecek bisey.....
Yoksa bu "isk" de ibrahim mi? hihihi :)) yaşasın herkes geliyo yavaş yavaş heyoooooooooooooooo ben hepinizi en çok seviyorum bi kere, çünkü insanın 30 yaşından sonra bu kadar güvendiği sevdiği ve yanlarında eğlendiği arkadaşlar edinmesi imkansız gibi bi şeydir; sayenizde bunu da tatmış oldum. :))
yine bi patavatsızlık ettim galiba yaw...pardon eğer öyleyse..
Yorum Gönder