gerildim yine.. gece saat olmuş 2 ben ders çalışacağımm diye azimle oturuyorum.. oluyor mu bir yararı onu da bilmiyorum, göreceğiz bakalım.. korkuyorum ama.. korkuyorum çünkü kendime vediğim sözlerin ya da isteklerimin teker teker çıkmaz sokaklara girdiklerini görmeye başlıyorum..
yol bomboş 5-6 şeritli ilerliyor halbuki ama olan oluyor ve bir anda bir tabelayla dönüveriyorum bir tarafa orası daha eğlenceli, daha güsel, daha rahatmış gibi gelior.. aslında o ilk bakıştaki göz yanılması olayını farkedemiyorum hatta o kadar kaptırıyorum ki kendimi olaylar eğlenceli devam ediyor bıraksam sonsuza kadar sürecek gibi, bırakıyor muyum...? ama ilerledikçe tabelaların uyarıları da azalıyor nasıl olsa gidiyorum ya yol da boşveriyor beni. o da kesiyor uyarı tabelalarını yavaştan.. ilerliyorum sonra o etraftaki güsellik git gide kayboluyor.. sanırım akşam oluyor iyice görünmez oluyor tabelalar ve işte o anda artık dönüşü olmuyor gittiğim yerin, sonu beni nereye çıkarcaksa razı olmak zorunda kalıyorum ya da
kalacağım kestiremiyorum çünkü gelmedi o son henüz.. çekmeye devam ediyorum. bu oyunda geri alma yok mu ya!! olmuyor mu!! verilmiyor mu öyle bir hak.. aldanmamam lazımdı halbuki o ilk tabelalara.. zaten en baştan gideceğim yolun sonu güzelliklerle beni bekliyordu.. ama ben dayanamayıp saptım ve dönemiyorum çünkü artık bu yol tek şerit ve görüyorum arkamdan gelenler de var, kah tanıdıklarım kah madıklarım... sonuçta olmuyor ve dönemiyorum ve anlıyorum bu yol çıkmaz sokak!! kalakalacağım sonunda... o sonun gelmesini istemiyorum acaba dursam bir şeyler değişir mi? arkamdan gelenler var, acaba onları da durdurabilir miyim? durmak zorundayız artık bir şeyleri kenara bırakıp gerçek, o bırakıp geldiğimiz yolumuza bakmalıyız her zaman o tabelalar eğlendirmeyecek bizi..
ve duruyorum artık çarparlarsa çarpsınlar arkadakiler bakalım ne olacak. en çok ben mi hasar göreceğim acaba..?
ama olsun inatla duruyorum ve bekliyorum umarım kurtarıcıların gücü yeter beni o kadar derinden kurtarmaya... zorundalar da, biliyorum ukalaca bir istek bu noktadan sonra ama olsun.. kurtarılmayı bekliyorum!!!
yol bomboş 5-6 şeritli ilerliyor halbuki ama olan oluyor ve bir anda bir tabelayla dönüveriyorum bir tarafa orası daha eğlenceli, daha güsel, daha rahatmış gibi gelior.. aslında o ilk bakıştaki göz yanılması olayını farkedemiyorum hatta o kadar kaptırıyorum ki kendimi olaylar eğlenceli devam ediyor bıraksam sonsuza kadar sürecek gibi, bırakıyor muyum...? ama ilerledikçe tabelaların uyarıları da azalıyor nasıl olsa gidiyorum ya yol da boşveriyor beni. o da kesiyor uyarı tabelalarını yavaştan.. ilerliyorum sonra o etraftaki güsellik git gide kayboluyor.. sanırım akşam oluyor iyice görünmez oluyor tabelalar ve işte o anda artık dönüşü olmuyor gittiğim yerin, sonu beni nereye çıkarcaksa razı olmak zorunda kalıyorum ya dakalacağım kestiremiyorum çünkü gelmedi o son henüz.. çekmeye devam ediyorum. bu oyunda geri alma yok mu ya!! olmuyor mu!! verilmiyor mu öyle bir hak.. aldanmamam lazımdı halbuki o ilk tabelalara.. zaten en baştan gideceğim yolun sonu güzelliklerle beni bekliyordu.. ama ben dayanamayıp saptım ve dönemiyorum çünkü artık bu yol tek şerit ve görüyorum arkamdan gelenler de var, kah tanıdıklarım kah madıklarım... sonuçta olmuyor ve dönemiyorum ve anlıyorum bu yol çıkmaz sokak!! kalakalacağım sonunda... o sonun gelmesini istemiyorum acaba dursam bir şeyler değişir mi? arkamdan gelenler var, acaba onları da durdurabilir miyim? durmak zorundayız artık bir şeyleri kenara bırakıp gerçek, o bırakıp geldiğimiz yolumuza bakmalıyız her zaman o tabelalar eğlendirmeyecek bizi..
ve duruyorum artık çarparlarsa çarpsınlar arkadakiler bakalım ne olacak. en çok ben mi hasar göreceğim acaba..?
ama olsun inatla duruyorum ve bekliyorum umarım kurtarıcıların gücü yeter beni o kadar derinden kurtarmaya... zorundalar da, biliyorum ukalaca bir istek bu noktadan sonra ama olsun.. kurtarılmayı bekliyorum!!!
2 yorum:
Çok tanıdık geldi yazdıkların :) Ama bu kadar karamsar olma, okul bu, eninde sonunda bitiyo bi şekilde. Ben öğrenciyken (ilk-orta-lise-üniversite fark etmez) son birkaç günden önce ders çalıştığımı hiç bilmem. Yani benim için de hikayeydi o "günü gününe" çalışma hadisesi. Bilmiyorum, huy diyip içinden çıkmak kolaya kaçmak sanırım, çünkü bu (yani kişinin kendini disiplin altına alamaması)aslında kötü bir alışkanlık. Bi hocam demişti galiba bi keresinde. "Hayatımızı alışkanlıklar kontrol eder." Valla zamanı ayarlama açısından ben hala disipline olamadım. Hala her işim son dakkada olur :) Ha sırıtıyorum diye memnun muyum? Yok, hiç diil. Sanırım yoldan çıkmamız ya da çıkmaz yola girmemiz, bizi çok daha güzel bir sonun beklediği yolu elimizin tersiyle itivermemiz anlık hazlar için, bizim aslında o hedefi yeteri kadar istemediğimizi ya da yeteri kadar kararlı olamadığımızı gösteriyo... ne biliyim...bulursan kolay bi formül bana da haber ver :)
isteklerin belirliz olması ara yollara saptırıyor anlık kesin istekler onlar kesinlikle katılıyorum elif hocaya ama ne biliyim yaa oluyor yani hiç olmadı ana yoldan gitmeyi hiç sevmedim mumkunse virajları olsun arada daralsın sonra yine genişlesin ama macerası olsun n ebiliym bazı yollara sapmasam kacırcaklarımı dusundukce iki sapmısım diorum ama kesin olmayan karar veremedigim planları da etkiliyince sonucları acabalar geliyor yine karar verdim yeni doneme duzenli baslamaya ama zannetmiyorum bu sefer basarcam umarım ama tecrubeyle sabit ben mezun olurken azcık duzene girmiş olcam 4 yılda anca atıyorum hazırlık etkisini :p kurtarılmaya gelince dedim ya her zaman kurtarıcı varıdr sagda solda belki de tam karsında :P
Yorum Gönder