Deniz var. Ben varım. Kahve var elimde. Mutsuzum tabi haliyle. Mutluyken yazmıyorum. Yazmıyorum ki mutluluğumu dönüp okuyarak hatırlamayım. Hatırlamayım ki o an  mutsuzluğumu katlamayım. 

Eminim, ben bunu istemiyorum. Ben gülmeyi istiyorum, sanılanın aksine mutsuzlukla beslenmiyorum. İnsanım ben de. İhtiyaçlarim var. Kıyaslamalarım var. Derecelerim var, beklentilerim ve hayallerim var. Üzüyorlar beni. Ben de önüme geleni. Bunu ekmişim demekki. 

Kendimi karşıma alıp anlatayım diyorum. Sen böyle böyle yaptın yapıyorsun buna bir çözüm bul madem o kadar zekisin diyim diyorum olmuyor. Dinlemiyor beni. Adam dünyayı sallamıyor, yükü bana kaliyor. O kadarr hayal olur mu, bildiğin fani dünya. Bir böcek konsa koluna korkudan sıçrayan adam, doğaya kafa tutacak öyle mi? 

Bırak beni. Sen kimsin! Ne şekilde hükmedersin, ne haddine plan yapmak. Kendi hayatımı yaşanılır kılmaya çalişarak kendimin hayatını darmadağan ediyorum. 

Sen aç bir şarap ordan. Sonra sal ayakları denize. Dalgaları duyuyorsan varsın.