Derinden bir müzik çalınıyor kulağıma. Dinleyebilmek için kendimi zorlasam da aklım bambaşka yerlerde. Söz geçiremiyorum. Bu bir aşk. Durup düşünemiyorum. Olacakların ne zaman olacağını biliyor olsaydık zaten çok amaçsız bir nefes alış olurdu, katılıyorum. Ayrıca, inanıyorum. Gerçekten inanıyorum ve inanmak istiyorum. İstediğim gibi olacağına, hayal ettiğim kadar güzel olacağına, bulutların gerçekten puf puf olduğuna ve bana, kendime inanıyorum. Bunların önüne geçen korkuya diyecek en ufak sözüm yok, yazık. Çaresiz, elim kolum bağlı, tarlasını ekmiş, hasat zamanını bekleyen ve beklerken yağmur gelecek mi diye sürekli göğü gözleyen bir çiftçiden farksızım. Ektiklerimi biçme isteğim gözardı edilemez kendimce, ama dünyanın da o kadar net dönmediği açık. Fizik her şekilde beni içine çekiyor. Bir kara deliğin içine girmek üzereyken, zaman tahmin edemeyeceğin kadar hızlı akıp gider, olur da çekirdeğe inme isteği duyarsan, bil ki zaman geçmek bilmeyecektir. Şuan yüzeyde kendi halimdeyim. Bu durumun güzel geçmesi için elimden artık hiç bir şeyin gelmiyor olması beni kahrediyor. Ve artık uyandığımda güneş doğmuş olsun, lütfen.