Çok gergin ve stresliyim. Sürekli bir şeyler çalışmam, okumam gerekiyor. Şuan çok mutlu olmam lazım ama benim gözlerim dolu dolu. Neden bu kadar büyütüyorum? Neden bu kadar isteyip kendi kendimi kapana kıstırmışım ki. Kötü son düşünmek istemiyorum kesinlikle ama düşünsene, nasıl olur sonrası. İnanılmaz atıyor kalbim. Korkuyorum da. Ben ki bana bağlı olarak gelişecek şeylerden genellikle korkmayan bir adamım, bu sefer inanılmaz değişik hissediyorum. An oluyor çok mutlu hissediyorum, aniden bir gülümseme geliyor, bir huzur kaplıyor içimi, bazen de -şimdi olduğu gibi- hüzünleniyorum. İnternet de okumadığım yer kalmadı, sürekli bir takip içerisindeyim o da beni geriyor sanırım. Kendimi kendimle ölçmem lazım, kaldı ki yolun henüz başındayım, önümde koskoca 12 gün var. Oh be, evet daha çok var ben bu işi öyle eder böyle eder hallederim arkadaş.