Ben hep grup çalışması yapacaksam kendim seçtim çalışacağım arkadaşlarımı. Hep de istediğim gibi gitti işler, bazen yük benim omuzlarıma bindi evet ama en azından içime sindi hemen hemen hepsinde. Ama bu son dönemde ipler bende değil ve ben yeterince gerginim.

Uçuş okulunda sıkıntılardayım. Uçuş öncesi, sırası, sonrası hep ayrı bir gerginlikte bu aralar. Mükemmel olma zorunluluğu bilincim beni rahat bırakmıyor fakat rahatsız olmamdaki en büyük etken bence beraber aynı hocayla uçtuğum arkadaşım. 

Adam bildiğin geride duruyor hocaya karşı, hiç kendi kişiliğini ortaya koymuyor sürekli hocanın ağzına bakıp onu yönlendirmesini bekliyor -uçuşla alakalı olmayan konulardan bahsediyorum özellikle, sonuçta tabiki uçuşta bizi hoca yönlendirecek. Bu da beraber hareket etmemiz gerektiği için beni de bağlıyor dolayısıyla. Ve ben kendi kişiliğimden taviz verdiğimi düşünerek sinirli düşüncelere dalıyorum. Bir iş halledilecekse ve o iş için hocanın bir şey söylemesi gerekiyorsa ve bu iş insiyatif kullanılarak kısa süre içinde yapılabilecek bir işse, ben direkt hocayı bulup bir şekilde derdimi anlatıp, işi halledip keyfime bakma derdindeyken, aynı işi beraber yapmam gereken 'bay-ruhu-çekilmiş' arkadaşım beklememiz gerektiğini ve hocanın uygun zamanında bizi zaten bulup işleri halletmemizi sağlayacağını düşünüyor. Ve bunları söylerken hocamız bahçede oturduğumuz çardağın hemen arkasında bir elinde çay diğerinde sigarasıyla keyif yapıyor ve biz gerizekalılar öylece oturuyoruz. İşte ben bu noktada o çocuğun tepesine oturup çılgınlar gibi yumruklamak istiyorum. Evet gerçekten böyle hissediyorum. Arkadaş, ben kalkıp gitsem hocanın yanına, bu sefer o yanımda gelip lafa karışıp '...ama isterseniz bekleriz sonra da gelebiliriz' diyor ve bu da hocanın işine geldiği için ok bekleyin madem diyor. Biz de okuldan en son çıkan iki gerizekalı oluyoruz. Kendime çok kızıyorum. Bu işi kaba kuvvet kullanmadan çözmem ve zamanımın boşa geçmemesini sağlamam gerekiyor.

Ok. Sustum. 

Ama kızgınım!