İnsanlar tamamen farklı. Biliyorum. Belki de ben en farklılardan biriyim. Bunu farkettiğim çok zaman oldu ancak hiçbir zaman bunu ayrıcalık ya da coolluk olarak görmedim. Ben buyum evet. Kendimi değiştirmek için çok fazla uğraşmıyorum çünkü inanıyorum ki çoğu zaman ben doğruyu yapıyorum. Diğerleri benim gibi değil diye yargılamıyorum doğal olarak yargılanmak da istemiyorum. Bir insanı olduğu gibi kabullenmek kolay değil.

Yalnız olmayı istemiyorum diye devam ediyorum. Bundan önce de aynı boku yemiştim.3 yıl yedim hatta. Hatta bazen kendi başıma kaldığımda hala yiyorum. Gözümün önüne gelmeden ama. Sadece duyguyla. 

Böyle azıcık ilerideki "ben"i düşündüğüm zaman, yanımda çok sevdiğim bir kaç insan varken ellerim yine boş oluyor. Kafam rahat. Yüzüm gülüyor. Kalbimde o zaman da bir boşluk hissediyorum ancak önemsemiyorum ve bu böyle devam ediyor, edecek de sanırım. Kendimi yalnız mutlu kabul etmişim ben. Zaman zaman beni doyuracak birliktelikler. Ailemin arkadaşlarımın var oluşu. 

Şuan çalan şarkı beni neden bu kadar etkiledi. Ses mi. Melodi mi. Ruh halim mi. Hangisi olduğu sende aynı duyguları uyandırmayacağı için önemli değil. Bir şarkı işte. Sıradan. Gelmiş gitmiş. 

Ben de çok mutlu olmak istiyorum aşk bazında. Hayatım o kadar muhteşem ki.. Acaba sorun bu mu? Şuan yaşadıklarımın yanında diğerleri önemsiz mi kalıyor? Öyleyse bile yapacak bir şey yok. Değiştiremem. Tırnaklarımla kazıdım ben. Madem öyle, gerisi zamanı gelince gelir-eğer öyle bir zaman varsa. Yakınsa.

Ben tekim. Benden de önemlisi yok.