Nehirler her yerde beni çekiyor. Kendimi huzurlu akıntısına bırakıyorum, fiziksel olarak herkes beni görebiliyor, ama ruhum orda değil o an. Akıyorum azgın sularla. Havanın ara ara vurduğu soğukluğu kendime gelmeme yardımcı oluyor, irkiliyorum. İnsanlarla konuştuğum konular beni istediğim yönde tatmin etmiyor belki ama deşarj oluyorum, sadece anlık karar verip ona göre hareket ediyorum, zaman çok hızlı geçiyor, ben de hızla yol almak istiyorum. Zamanın en iyi arkadaşı olmak, onun torpilinden yararlanmak istiyorum, bilmiyorum, herkes saatini geri alırken ben almasam da yetebilir belki. Ne yazıyorum, ne okuyorsun değil mi... Bilmiyorum. Bilmeyeceğim ve sen de öğrenemeyeceksin. Belki tahmin edersin kapatınca, ama bence beni anlamaya çalışma, ben geçtim artık anlaşılma eşiğinden...