Alıştım düşünmeye, aklıma geldiğinde içimi çekip, düzgün cümleler kurmaya çalışmaya, sesim titrediğinde öksürüyor taklidi yapıp cümleyi toparlama çabalarıma... Alıştım artık, zorluk çekmiyorum.

Alıştım düşünmeye, sadece düşüp düşünürken uyuya kalmaya.

Roman olmuşuz artık, herkesin okuduğu, okurken ağladığı ve susamadığı... Göz pınarlarının kuruduğu, bir sürü dile çevrilmiş, filmi çekilmiş, rekorlar kırmış bir roman... Farkında değiliz, hem kendimizin hem birbirimizin. Evet bir zamanlar "-dık"!! Belki o bile muamma, inanmak istemediğim şekilde..

Nerde olduğunu bilmemek bile ne kadar yakıyor canımı. Ama düşünüyorum, var olduğumu ispatlama sırası bende. Tüm dünya Mecnun'u değil beni konuşacak bu sefer, ama sana ihtiyacım var.

Sadece gel de yeter...