Evet bende, bende de kalacağa benziyor. 2 parça halinde, henüz birleştirmedim en son haliyle kalması çok daha güzel geliyor. Bakıyorum arada bir, şimdi de parmaklarımın arasından sarkıyor. Şaşkınım, ama umutlu değilim. Gelecek şu an önemsiz, "an" çok daha fazla keyif veriyor. Huzurluyum. Düşünmeden konuşuyorum belki, yazdıklarım anlamsızlaşıyor, duyglarım kendi dünyalarında, mucize göz kırpıyor karşıdan, rengim atıyor, soluğum kesildi kesilecek, günlerdir dönen ve beni bir gün kesin yere yığacağını düşündüğüm başım artık durmuş ve salınımını tamamlamış gibi, sanki bugünü haber veriyormuş gibi... Zamanın herzaman güldür güldür akan bir nehir gibi akıp gitmesini isteyen ben, bugün tuşa basıp durdurmak, haytı dondurmak ve sadece konuşup sohbet etmek istedim, havadan, sudan çiçeklerden böceklerden, anlamlı, anlamsız, düşündüklerimin ve bugüne kadar kendime çektirdiklerimin önemini yitirmelerini izledim, ben gittim o an, o varoldu. Bir gün geldi geçti ve ben huzura adım attım.