Bir sevgilim var, görebilmem için sürekli uyumam lazım. Onu hissedemiyorum belki ama seviyorum ta derinden. Buna eminim. Unutmaya da çalışmıyorum artık. Bir işi "başaramadı" damgasıyla bitirmek istemiyorum. biliyorum çünkü bu yaşımda başaramayacağım. Olmayacak. Ben sadece her zaman uyuyup, onunla herkesten gizli buluşmaya devam edeceğim. Kozmik evren kendini toz bulutuna çevirene kadar aklımdaki bulutlar sürekli yağmur bırakacak. Farkındayım, saçmalık. Ama engel olamadıktan ya da olmadıktan sonra yüz metre daha hızlı koşuluyor bu bir gerçek. Aslında dünya üzerinde akrebi görünce korkmayacak ve anında ortamı terk etmeyecek insan oranlama yapılırsa gerçekten çok küçük bir dilimin içindedir, fakat gelgörki yelkovan ondan çok kormuyor, yavaşça uzaklaşıyor ondan. Bu da benim işimi zorlaştırıyor. Ama bekliyorum o günü. Hani telefonu elime alıp, rahatça "naber" demek için arayabileceğim günü.. Bekliyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder