Sözcükler birbiri ardına inerken kafama - uçaktan atılan ve yere inmeden 15 parçaya ayrılan bomba gibi, ne yapacağımı bilmez sadece yaşama eylemi olan oksijen karbondioksit değişimini gerçekleştiriyordum. Kapının aralığından geldiğini düşündüğüm bir hava akımı ürpermeme neden olmuştu ki aslında kapının kalbimde olduğunu ve gerçekten hafif aralık olduğunu anladım. Ürperme arttıkça arttı ve sonunda cereyan yapıp kapının kapanmasına neden oldu, belkide kapının kapanmasını sağladı... Bunu ben bile ayırt edemezken nasıl olcak da ben karşı insana bir şeyler yapabileceğim ya da yapmadan durabileceğim.

Sen de çalma be arkamda. Tüm benliğimi değiştirdin. Sonsuza inanarak seni dinliyorum hiç bitmeyeceğini hissederek. Ama benim de yaşamsal faaliyetlerimden bazılarını gerçekleştirmem lazım. Rüyama gelir misin? Orda söyler misin?

Kötüyüm evet sorma boş yere. Görebiliyor olman lazım. Herşey bu düşündüklerim değil. Hayat devam ediyor kırmızı ışık misali, evet ezberledik ne de olsa..