"şehrin ışıkları aldatıyor insanı, tam ışıltıya kapılılacakken sabahın ilk ışıkları uyandırıyor beni farkediyorum ki aslında şehir sadece karanlıkta ışıldıyor ve insanı aldatmak için karanlığın çökmesini bekliyor..."

?

an oluyo bakıyorum ki kendime düşünceler denizinde almışım altıma bi kürek bi kayık çekiyorum nereye gittiğimi bilmeden ve aklımda o denizden küreğimin ucundan fırlayıp gelen düşüncecikler var... sonra onlar da birleşiyo bi noktada. herbiri aynı yönü gösteriyo aklımdaki soru işaretlerinin yerini belli eden okların, en büyük bi soru işaretini.. ona bakarken bana diyoki bi ses "ewt seviyosun ama dur!!" anlıyorum ki o anda mantık abi de işe karışıyo sanki hiç bişeye karışmazmış gibi..

boşluktayım en dolu olmam gerekitği anda.. kendimi ifade edemiyorum hem karşımdakini üzmemek için hem de bencillik ederek kendimi.. biliyorum diyeceğim şeyler onu üzcek çünkü elinden bişi gelmiyo ya da gelmiycek ama ben sadece diycem sonra üzülcek we onun üzülmesine dayanamayarak ben de üzülcem.. işte istemiyorum bunu we akışına bırakıyorum sürekli.. akan şeylerde kir, çar-çöp olmazmış hem...

"oysa ben şimdi geleceğe hazırlanıyorum.zaman beni yoğurarak yavaş yavaş şekil veriyor.çocuk zamanla yaşlı bir adama dönüşeceğini düşünmekle korkmaz. ben de kendi oyunlarımı oynarım. krallığımın kadranlarını, saatlerini, düğmelerini ve topuzlarını sayarım"

ANTONIE DE SAINT-EXUPEY