DC

huiytt.. günler çatır çatır geçiyo ucundan yakalıyamıyorum yaaahu.. bi bakmışsın p.tesi bi bakmışsın cuma bi bakmışsın çarşamba olmuş... ama burak neler yapıyo? hiç.. koca bi hiç... tatil oldu ne olduğunu anlayamadım bile.. çıtıra girdim "kend paramı kendim kazancam öyle gitcem interrail a" die hernekadar annemler karşı çıksa da çalışmama.. ama ööle ya da bööle ikinci bi çıtır macerası başladı 09.06.07 itibariyle farklı mekan we farklı kişilerle.. görcez bakalım nası geçcek bi ay...

anlatılmaz derecede mutluydum aslında bu akşam... çoook sewdiğim elif hocama gittik emreyle, oturduk sohbet muhabbet.. güzeldi yedik içtik (walla içti emreyle barış abi:) bebişin adını da öğrendik we çok sewdim bu sefer cidden.. (söylemiyim de büyüsü bozulmasın) accayip yaamur yağıyodu gök gürültüsü dinledik dertleştik derken kalktık hocamıza bol sağlık we şans dileyerekten.. ama çok sewimli bi aile olcaklar kısmetse 2 güne kadar şüper olcak :D

soora ewe geldik bişiler yedik yine doymak bilmeyerekten soora dolandı emre nette yatakları yaptık yattık.. dedim biraz da ben dolanıyım nette.. keşke demeseydim.. salak gibi notlara baktım.. amanın bombok.. çok moralim bozuldu neler yazasım wardı aslında ama nefret ettim kendimden yarın da interrail için birsürü hazırlık yapcaktım ama hiçbirini istemiyo artık canıım çok sıkıldım walla nası olcak bilemiyorum yaw çok bunaldım artık herşeyden bu dersler beni kendimden de soğutcak o sürekli gülen espri yapan burak uzaklara gidiyo sanırım bu sefer..

düzelmem lazım ama beceremiyorum daraldım yardım etmem lazım kendime ama uçaktan atlayıp paraşütü açılmayan bi paraşütçü kadar çaresiz hissediyorum, aynı zamanda "açılmazsa getir değiştiririz" diyen satıcı kadar da ukela ve umursamaz.. zaten ööle olmasaydım bunlar olmıycaktı gayette istediğim gibi bitircektim dönemimi gibi geliyo.. tamam herşey olabilir bi dönemden bişi olmaz ben de öğrenciyim iyi zamanlar da olcak kötüleri de ama bu kadarı ilk defa oluyo we ben buna alışkın olmadığım için kakdıramıyorum.. sözlerim içimde patlarken ben sadece kulaklarımı kapayabiliyorum, o gürültüyü bari az da olsun engelleyebiliyim diye..

acı çekiyorum her anlamda belki ben duygularımı çok ifade edemiyorum ama korkuyorum artık kendime çok zarar wercem diye.. birinin bana dur demesi lazım yoksa rotadan sapıp cidden mala sarcam yani.. ama kimseyi dinlememeye de karar wermiş durumdayım nası olcak bilmiyorum girdim bi girdabın içine dönüyorum başım dönmüyo alıştım sanırım..

ama zorluyorum, düşerken belki paraşütün iplerini bi şekilde bağlayabilirim, 3-4 saniye zamanınmın olduğunun farkında olarak...