bütün çilekler mum, mumlar çilek mi ki...?

sonsuz mavi karşısındaki huzur... günler teker teker mona lisanın saçlarından dökülmeye başladı kimi yerleri girintili kimi yerler çıkıntılı.. yawaştan parçalar birleşmeye ve şekil netleşmeye başladığında artık anlaşılıyodu geri gitme vaktinin geldiği ve o parçalar tek tek sökülüp tekrar birleşmek umuduyla kutularına koyuluyorlardı. bi telaş bi koşturmaca.. ama umut dolu "tekrar birleşcez ve herşey güzel olcak".

günler birbirini kovalıyo ama farkındalık bende kayıp. gün kavramı saat kavramı hiç bişey yok. rahatlık hat safhada, gün istediğim zaman başlıyo istediğim zaman istediğim şekilde bitiyo. gözlerimi açıyorum kalkıp dışarı çıkıyorum o mükemmel mavi beni alıp uzaklara götürüyo, bıraksalar, yemek yeme ya da diğer ihtiyaçlarım olmasa da ordan hiç çekilmesem... karanlığımızı aydınlatan çilek, ısınmamızı sağlayan konuşan klima, eğlenmemizi sağlayan- ve beni hiç sevmeyen- kağıtlar, herşey ama herşey gayet güsel..

aklımda binbir düşünceyle konuşmaya dalmış gecenin bi saatinde kah gülüp kah eskiyi düşünüp, mavinin artık karanlığa dönüşmüş boşluk gürünümüne sgirip anki dünyanın önümüzde bittiği saatlerde gökyüzünde bi yıldızın hareketi ve dilekler...

dönme wakti.. ama bişeyler eksik kaldı wedalaşcak bişey, birileri.. dayanamdım ve güneşe beni biraz daha beklemesini söylerek çıktım evden söylemesem gidicekti çünkü vakti gelmişti, dağların ardında kalakaldı beni dinleyip.. sonra bi soğuk hissettim heryanımdan iğneler batırıyolar kulaçlarımı çıkarmama izin vermiyolardı. baloncukların ağzımdan çıkmasıyla nefesimin hızlanması birbirini izledi ve o an o mavide olduğumu denizde olduğumu anladım şubatta denizde olmak süper hernekadar soğuk da olsa girmem gerekiyodu içimde kalmasın die.. iple çekiyorum yazı...