Dün gene çok güzeldin yine. Koşarak geldin yanıma, beni bir anda ısıtan o gülümsemenle koluma girdin önce, sonra yanağımla dudağımın birleştirdiği yere bir öpücük kondurdun. Yürüdük upuzun yol boyunca, insan seline karşı, ancak hiçbirine çarpmadan. Sen önüne değil bana bakıyordun sürekli, dümen bendim. Bırakmıştın kendini bana, bir şeyler anlatıyordun. Mutluydun. Mutluyduk. Nereye kadar yürüdük bilmiyorum, ne kadar zaman geçti. Karşıma baktığımı zannetsen de sürekli sana bakıyordum aslında ben de, elin elimde, kokun önce burnumda sonra tüm bedenimde. An o andı benim için. O gülümseme, o küçük öpücük...

Şimdi ne var biliyor musun, ne istiyorum? Bir daha gelme, lütfen...