Saat sabahın 5'i. Hava aydınlanmadı henüz. Yaklaşık bir saat önce girmiştim yatağa ancak binbir farklı konu gelip geçtiği için beynimden ve hepsi için beynimi istemsiz de olsa çalıştırdığım için metabolizmamı yavaşlatıp uyku moduna geçemedim ve cin gibi dikildim ayağa tekrar. Açtım bilgisayarımı, ardından ruhumu dinlendirdiğini hissettiğim derinden gelen müziklerimi... Ardından bir kaç mail attım. Sonra da yazmak istedi canım, ne yazacağımdan habersiz.

Bugün yağmrun son damlalarını gördüm. Yaklaşık 6-7 damla. Derinlerden gelip daha derinlere giden... Enerjileri anlatılamaz derecede yüksek olan ve gördüğünde sana da enerji yükleyen... Ardından sessizlik ve huzur. Bir dilek, sonra bir diğeri ve diğeri. Dileklerin bir kaç taneden sonra başa sarar ve hep aynı şeyin olmasını dilersin bir süre sonra. Tek bir dilekte binlercesi sıralanır. İstekler bitmez. En genişi, bol virgüllü bir cümle, "bir de bu vardı, ha bir de şu"...

Son zamanlarıydı, sona kalanlardı belki de. Toplu hareketlerinde bir yerlerde oyalanmış olmalıydılar. Belki soluklanıyorlardı belki bir arkadaşlarını görmüşlerdi yolda. Ya da kaybolmuşlardı, bilemem... Ama atmosferden girdikleri andan, sürtünmeden ısınıp, yanıp kül oldukları ana kadar geçen bir iki saniye inanılmaz haz veriyor insana. Olağanüstü bir şey gördüğünü yanındakiler de görmüş mü diye haykırıyorsun, bazen onları kıskandırmaya çalışarak. "Bu zamana kadar gördüklerimin en mükemmeliydi, en uzunuydu, tam şurdan ta buraya kadar kaydı. Harikaydı, inanamazsın!"

Aslında benim elimde bir çiçek, Paris'e gitmem lazım. Belki de Lyon'a...