Sevgililer. Gerçekten seviyorlar birbirlerini. Kafalarına bağlı çuval da olsa bu hissediliyor. Etki büyük. Dışarıya yansıyan ya da sızan sevgi göz kamaştırıyor. Gerçekten çok büyük. Ama bir tutsaklık var. Belki de birbirlerine olan tutkudur ve engel olamadıklarından boyun eğiyorlardır. Yaptıklarının suç olduğunun farkındalar. Ama dudaklarını birleştirme isteklerine engel olamıyorlar, hatta sanıyorum ki olmuyorlar. Sevgilerini aktarmak, gönüllerinden çıkan kıvılcımları değiştirmek istiyorlar birbirleriyle.
Adam takım elbiseli, bayan gayet şık görünüyor. Birbirlerine saygılılar. Ya da tesadüfen ayrı ayrı geldikleri bir yemekte karşılaşıyorlar, ve belki de kendilerine engel olamamak, geçmişe teşekkür etmek ve şimdiyi bozmamak için kafalarına çuvalları geçiriyorlar. Arkadaki duvar dakikalar geçtikçe kızarmaya ve ortamdaki ateşi kendi üzerine almaya çalışıyor. Bir diğer duvar da olayın sadece bir özlem olduğunu anlatır cinsten beyaz. Birbirlerini bırakacaklarını sanmıyorum. Ancak farklı masalarda bekleyen fazladan bir adam ve kadın daha var, üstelik yemekler gelmiş ve soğumaya yüz tutmuş. Bir şekilde bu olayı sonlandırmanın ve oyuna geri dönmenin zamanı yaklaşıyor. Ama umurlarında değil. Bu aşk hiç bir zaman bitmemişti zaten, bitmedi biteceğe de benzemiyor. Yanan, üzülen, masada oturan diğer adam ve kadın olacak belli ki sonunda, ama farkında olmayacaklar. Hayatlarına sevildiklerini zannederek devam edecekler ve yemekleri çok beğendikleri için tekrar buraya gelip yemek yemek isteyecekler. Ve...
Büyük ironi değil mi, heh!Yaptım işte, yazdım. Ödevim buydu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder