Aldığım nefesin önemi artıyor gün geçtikçe. Baktığım yerler bir kat daha ekleniyor beynimin derinlerine, kurduğum cümle sayısı, tanıştıklarım, hayatlarında iz bıraktıklarım ya da bırakmaya çalıştıklarım artıyor... En kötüsü benim hayatımda kalan izlerin yerleşik hayatlarını sürdürüyor olması, mülteci olarak girdikleri yerde uzun süre kaldıkları için hak kazandıkları nooturma izinlerini almak üzereler. Geçer bekle, zaman da geçiyor. Büyüyüp olgunlaşacağız daha.

Büyüyeceğim. Çok daha fazla büyüyeceğim. Bir anda olmayacak, ekran kararıp tekrar aydınlandığında saçlarımın rengi değişmeyecek. Zaman oyununu oynayacak herkesle oynadığı gibi benle de. Ama ben de onunla iyi vakit geçirmeyi öğrenmiş olacağım bir süre sonra. Belki de alışmış olacağım ona, ne cevap vereceğini düşünmeden sorular sormaya çalışacağım. İnsan kimliği yükleyeceğim belkide, belki de yüzüne bile bakmadığım bir insana benzetip iteceğim onu, bu zamana kadar hiç bir insana yapmamış da olsam ona yapacağım. Bunu kendisi, zaman gösterecek, biz de hepbirlikte seyredeceğiz.

Bundan 10 yıl sonrasını ya da o çok, 5 ya da 2 yıl sonrasını düşünebiliyor musun? Hayır. Şimdi akşam, gece, sabah çok yakın ama onu da düşünemiyorsun, ben düşünemiyorum en azından, belki sen düşünüyorsun. Hayal ediyor olabilirisin, güzellikler dilemiş, kendini gülerken görüyor olabilirisin. Ne güzel. Ben de yapmak istiyorum.

Kulağımda çalan müziği

aklımda dolaşan cümleleri

önceden duyduklarım ve şimdi aklımdan geçenlerle birleştirip

bir şeyler yazabilmeyi,

onları sesli okuyabilmeyi

ve kendimi kutlayabilmeyi

nice seneler dileyip

öpebilmeyi

ben olduğum için beni

beni ben yaptıkları için ailemi ve dostlarımı sevdiğimi her dilde söyleyebilmeyi

isterdim!

Bu insan 22 yıl 1 saat 4 dakika 4 saniyedir nefes alıyor.