Resim

Bir merdiven. Üstünde duran iki figür. Sevgililer. Erkek azıcık kızmış ama sevgisi t-shirtünden fışkırır derecede fazla, bu belli. Kız önde olabildiğince sevimliliğiyle durup, deklanşöre basmaya hazırlanan insana bakmakta. Arkada yüzlerce insan, onların da ellerinde kameralar, makineler. Sessizmiş gibi görünen fotoğraf aslında çığlıklar atarak sevgi saçıyor. Rüzgarın savurduğu saçların dalgalanması havayı arttırsa da, sevginin rüzgarla dağılmasına izin vermiyor. Ortama gergin bir huzur hakim. Tam karşıda bir bina var, içinde kim bilir birbirini seven kaç insan var. Yapı çok güzel, mekan çok güzel, muhit çok güzel. Merdivende duran insanlar da çok güzel.

Erkek uzaklara bakıyor, demin de bahsedildiği üzere suratı limon yemiş gibi, asık. Gördüğü ya da hayal ettiği kötüklüklere canını sıkmış olmalı. Ondan sonraki günlerin çok zor olacağını anlamış olmalı. Kollarını bağlamış ve kendi içine çekilmiş. Tek ayak önce, bir ağa tavırları... Yanıbaşındaki kız bekliyor hala. Poz yerli yerinde ve muntazam. Arkada arabalar kalabalığı delip gitmek istiyorlar ama ne mümkün. Herkes fotoğraf çektiren o iki figürün sevgisinin manetik alanı dahilinde sıkışıp kalmış durumda. Merdivenin taşları eskimiş ama bu zamana kadar böyle bir sevgiye tanık olmamış gibiler. Üstünde var olanları hemen atıp sadece aşkı barındırma düşüncesindeler. Bu bir masal, bir resim. Ve bu resim bende. Yarım saattir ona bakıyorum, gözlerimi kırpmadım. Özledim!