Az önce daha çok yeni sen de 30 saniye ben diyim 45 tabi bunları yazarken o oldu 2 dakika, neyse, şöyle bir cümle okudum: "Modern hayatın yalnızlaştırdığı insanlar..." gerçekten bu hayat modernleştikçe ben yalnızlaşan insan topluluğuna girmeye başladım sanırım. Bana etraf bu ara özellikle çok bir modern gelmeye başladı ve antika kıvamında, tatsız bir kurabiye gibi ortalıkta dolaştığımı düşünmeye başladım. Finallerin etkisini göz ardı etmiyorum tabiki ancak modernleşme konusunda ısrar etmemekteyim bundan böyle. Sokakta beni burnumu karıştırırken görürseniz en azından diğer insanlardan ayrılın ve yadırgamayın. Bu "modern" kelimesi hem fiziğin içinde hem de hayatın içinde -ki aslında ne kadar da yapısal olarak gayet düzgün cümle kuruyor olsam da şuan, fizik=hayat olduğu için (!) kendimi tekrar etmişim gibi görünebilir kusura bakmayın- olduğundan bu günlerde bana feci şekilde gereksiz gelmeye başladı hatta bitti. Hem yazım hem de modernleşme hevesim. Artık yumurta topuk ayakkabı ve beyaz çorap giyeceğim.

Hepsi yalnızlığıma son verme adına.