Bir insana itiyacım var. Beni tanımasını istemiyorum, dediklerimi tamamen anlayabilsin yeter. Karşıma otursun, beni dinlesin ama konuşmasın. Mimikleriyle ya da hareketleriyle tepki verebilir ama konuşmak yok. İsterse dediklerime kızıp beni pataklayabilir, isterse üstüme çıkıp tepinebilir ya da sadece sırıtabilir, ne yaparsa. Anlatayım, anlatayım, içimde hiç bir şey kalmayana kadar dökülsün kelimeler, ağlayım su oranım idealin altına düşene kadar.

Artık kendimi eleştiren, aşağılayan, küçük düşüren ve kendi üstüme gelen diğer benliğim de ezildi gitti. Artık o da yok. Üstüme de gelemiyorum, öyle pişmiş kelle gibi düşünüyorum. Bu cümleleri okumaktan sıkıldığınızın farkındayım.. Ama şöyle düşünün bir de, ben sürekli bunları yazan insanla birlikteyim, onla tuvalete gidiyorum, onla yemek yiyorum, onla yatıp onla kalkıyorum. Düşünün ne haldeyim...

Savaş başlasın o zaman...