bir alıntı;

"Bunalım, gerçek kimliğimizi yitirdiğimiz anda başlar. Beni mutlu edecek ya da umutsuzluğa düşürecek bir haber beklediğim zaman, hiçliğin içine bırakılmış gibiyimdir. Kararsızlığım devam ettiği sürece, duygu ve davranışlarım geçici bir kılık değiştirmeden başka bir şey değillerdir."

aslında bunun altına yazılcak hiç bir şey bulamıyorum. yeterince doygunluk yaratıyor bence. Kulaklarımda kocaman kulaklıklar, gözümde damla gözlükler, yakamda apoletler, kafamda kask, önümde saymadan bakmaktan büyük haz aldığım milyonlarca düğme, ben de isterdim olsun.. ardından gidip gelmemek ve arkamda bıraktıklarımı böyle kendi çapında daralıp-eğlenip-hüzünlenen bir gencin beğenmesini/özenmesini..

Yüce Saint-Exupery..