"Nasılsın?"

İyiyim. Neden ki? Neden bu kadar anlamlı bir şekilde soruluyor bu soru bana. Neden bu kadar önem veriyolar bana. Neden kendimi dinleyemiyorum. Neden sadece "kötüyüm" diyemiyorum?

İyi olmadığım o kadar mı anlaşılıyor karşıdan. Zaten bıktım iyiyim ya da kötüyüm demekten. uyurken telefonun çalması kadar can sıkıcı bi durum bu. Eylemi devam ettirmek isterken engel çıktığını görmek ama yine de devamı gelsin diye çabalamak. Bir nevi eylemsizlik.

Hayatta değişen olaylar ya da fikirler ille de bariz bir şekilde olacak diye bir kanun yok. yaklaşık bir buçuk saattir oturduğum sandalyemde, masamın başında, srtdımda yüklerim beynimi düşünceye zorluyorken birden içimin daralıp gözlerimin dolduğunu farkediyorum. Sinirden mi sıkınıdan mı çözemeden kitapları karıştırıyorum gerçek sorun onlar diye. Zorunluluk olmasa eminim hayatım çok çok çok daha güzel olurdu. Daha rahat yaşar, daha dengeli daha sevimli daha uyumlu daha aklı başında görünen bir insan olurdum. kendime daha çok zaman ayırıp istediklerimi daha isteyerek yapardım. Artık istediklerimi gerçekten istediğimden bile emin değilim ve onlarla baş etmekten sıkıldım. Bölümüm mesela. Ciddi ciddi sevdiğim ama artık haz almadığım bir bölüm haline gelmeye başladı, heycanı kalmadı artık, ya da hokey.. Amaçsızca kendi kendime bir kaç istekli görüp zaman zaman gaza gelen bi sporcuyum artık. Aaa ama artık hayatımda yeni bir etkinlik var, hatta iki. ama onlar adına da gayet üzüntülüyüm. yakında onlardan da aynı nedenler yüzünden hatta nedensizlikten soğuyup haklarında sayıp sövcem ama ilk heycan işte.. bırakın tadını çıkarayım. ilki gözetmenlik. F1, ralli, off-road gibi yarışlarda gözetmen oluyorum yavaştan yetişip. ikincisi ise; yakın zamandan buz dansı çalışmalarına başlıyorum.

bunları neden anlattım bilmiyorum ama artık iyi olup olmama durumum böyle şeylere bağlı. aslında açılmak istediğim kendi kendimi yiyip hazmedemediğim olaylar hatta bir tane olay var ama ondan bahsedemiyorum. parmaklarım gitmiyo tuşlara o cümleleri kurmak için.. gerçekten istediğim bir yerin içinde bulmak üzereyim kendimi ama korkuyorum da...

parçaları birleştirmek için uğraşıp onların sürekli birbirine bağlı yaşamalarını istemek ve başarmak güzel bir duygu. düşünsenize bir poşetin içinde eşini bekleyen birsürü parça. yazık. alın da pazıl yapın.. hepsini yapamam ben o kadar gücüm yok...