karanlıktan sonra ışığa çıktığında göz bebeklerin algılayamaz ya hani ortamı işte öyle...

güzel başladığı günün mutsuz bitmesi koyuyor insana doğal olarak di mi...? aslında mutsuz biten gün değil sen oluyosun da farkında olmuyosun.. bitiyosun ama anlamıyosun.. farkındasın çöküyosun ama dik görünüyosun. boynun artık taşıyamıyo kafanı, ağırlaştı evet.. ama yapcak bişey yok devam etmek lazım diyosun.. ne gerek mutsuzum diyip rezil etmeye, ortalığı birbirine katmaya. di mi yok gerek.. gerek neye var biliyo musun, lütfen biliyosan söyle.. söyle de çözülsün düğümler, söyle de biten ben değil sadece bi öncekine benzeyen ya da andıran gün olsun. atlama yapman gerekenleri, haber ver! ver ki üzülme. giderken elin telefona soldaki gelip tutmasın onu, bırak yazma ne yazcaksınki demesin. vur bi tane sağla sola, vur da o da akıllansın. neden dinlersin ki, sanki dinliyosun bişileri.. oy!!

peki sen kimsin.. kimsin biliyo musun buraksın sen.. hep sen olcaksın! ben kimim, ben baurk.. sadece sessiz ben, sadece gülen, sadece ağlayan, sadece üzülen, sadece sevinen ben.. bişileri beraber yap. git değiştir dolabındaki diğer yüzle bunu. değiştir de artık sıkılma kendinden..