resim tezat!!

her şey üstüste geldi bu ara.. bi not ortalaması tutturmuşum ki sormayın akıllara zarar.. nası yapcam nası düzeltcem die düşünürken bi telefonla daha da bunaldım o gün.. o kadar hayal kurup o kadar plan yaptıktan sonra hepsinin suya düşmesi kötü oluyo tabi. aslında böyle düşünmem benim en yakınımdakilere bi hakaret gibi olsa da elimden gelen bişi olmadı bunları düşünürken.. farklıydı çünkü amaç..bu tatilin bi anlamı olcaktı öyle ya da böyle.. tamam ya da dewam gibi yani.. gelse farklı bi anlam gelmese fatklı bi anlam çıkcaktı doğal olarak ama bu sefer üçücü bi olasılık çktı ortaya.. gelcek ama gelmiycek gibi karışık bi olasılık. wasıf olarak farklı gibi diyim anlayın..herşeyin bu yaz çözülmesi gerekiyodu alıştırdım kendimi buna yaz akıp geçiyo ama ben yerimde sayıyorum hatta çıtırda para sayıyorum..

sıkılmaya da başladım doğruya doğru..

her zaman bana destek olan insanlar-dostalrım war tabi etrafımda.. sürkli benden tek taraflı dinleyip beni tutuyolar.. belki o da haklıdır diorum bazen ama biraz durunca bunu dedikten sora olmaz ööle tabi ben haklıyım we beni tutcaklar diyorum.. bi tane bonbon şekerim war benim o sürekli takipte olayları iki tarftan da izliyo we yorumluyo hem de artık beni de tutmyı bırakıyo gibi.. bişi söölediği yok artık ser weriyo sır wermiyo bzaı konularda beni bile haksız bulduğu çıktı bu son günlerde.. ayağımın altına alma wakti geldi sanırım.. bugün de sürekli yazcak çok şey war ama çıkmıyo içimdekiler derken beni yaz açılırsın dedi:) çatlak..

olaylar hızla değişiyo ama fikirlerim sabitleşti bu aralar.. kendimi tanıyamıyorum bile ne yapmam gerektiğii bildiğim halde uygulayamıyorum. salak gibi görünüyorum dışardan, ne yapcaanı bilmez gibi.. böyle bilmediğim bi şehire gitmişim de kimse bana yardım etmeden hiç bi araca binmeden tabela görmeden kimseye bişi sormadan sadece yolllara bakarak hangisi beni çekerse oraya doğru gidiyomuşum gibi hissediyorum. gittikçe yol ayrılmarı daha da çoğalmaya kafam daha da çok karışmaya başlıyo.. seçeneğim oldundan değil belki ama bu bissürü yol ayrımının en sonunda 2 ana ayrıma warcağını biliyorum we bunu bilerek acıyı ve yorgunluğu en aza indirmeye çalışıyorum işte.. sonuda ya ewt ya hayır demek için çünkü bi yol çıkmaz diğer yol ne bilmiyorum ama çıkmaza girmeyi cidden istemediğmi biliyorum...

artık yeter dememe az kaldığını da hissediyorum ki bunun ilk habercilerini geçen gün gösterdim benden hiç beklenilmedk tepkiyle...dedim ya kontrolümden çıkmaya başladı olaylar çünkü böyle bişey olmasına bu zamana bu yaşıma kadar izin wermedim şimdi ne değişti bilmiyorum...

zaman ihtiyaç war dediğim gibi hem de uzuuun bi zamana gibime geliyo ama ihtiyaçlarımın hepsini karşılamamaya karar werdim her istediği werilen çocuklar şımarık olurlar ya ben kendi içimdekileri şımartmıycam.. elinden şekeri alınan çocuğun ağzının yayı yön değiştirirken gözlerindeki beyazın parlaklığının arttığı noktada dur demeliyim artık...

daha yazılacak çok şey war ama ben tıkandım bu noktada okumadan yazdım neler çıktığını bilmiyorum aklımdan ama bunlar hissetiklerimin we kendime itiraf ettiklerimin bi kısmı.. benden bu kadar...

belki de değil!!